Een tuinman wil ik zijn

De aarde trilt niet onder mijn benen.
Ze schokt en ze davert.
Ze schroeit haar schrale land.
Ze zooit in warme zeeën.
Ze dooit aan de toppen.
Ze vat vuur.
Sommigen schokschouderen.
We kunnen er niks aan doen.
Sommigen wijzen naar elkaar.
Die heeft het gedaan.
Nee, die. Die ander
heeft gesmolten boter op het hoofd.
Sommigen schrijven een gedicht.
Vanaf nu zorg ik niet alleen
voor mijn moeder,
voor mijn kinderen,
voor mijn kleinkinderen,
voor de kinderen in de klas.
Vanaf nu zorg ik voor de tuin.
Mijn klein stukje moeder aarde
dat me gedragen heeft
en me voedsel geeft.
Wiens lucht ik snoof
wiens water ik dronk.
De mineralen die ik opat.
vitaminen en proteïnen
die kreeg ik van haar.
Mijn kak neemt ze
zonder morren.
Alleen ongebreidelde eerzucht
kan ze niet verwerken.
Een tuinman zal ik zijn.

Joost Fillet

In dit nummer

• De blussend kolibrie
• Onderwijs is meer dan kennis oppikken
• Wat proberen kinderen ons te vertellen?
• Elk talent telt
• Elektriciteit is als een genotsmiddel
• GroenPlus verkende Ost Belgien
• Het oog van de voetganger
• Lena Burm is niet meer
• Stop de dreigende militarisering, investeer in vrede en democratie!
• ‘Vrijheid, Gelijkheid, Broederlijkheid’, de dag van vandaag
• Hoopvolle voorstellen voor het Groencongres over Hoop!
• Klimaatcrisis maakt ouderenrechten urgenter dan ooit
• Zo is de oorlog dus…
• Manifest

Lees/download hier de pdf-versie

of blader door het blad