Bart De Wever behoeft geen analyse.Ons onderwijs scoort slecht voor rekenen en taal en dat is de fout van de pretpedagogen die inzetten op het welbevinden en die van onze jongeren softies maken.

Hoe het beter kan? Een school waar discipline voorop staat en de leerkracht een kennisrijk curriculum volgt. Overdracht van kennis staat opnieuw centraal. Deze keuze wordt verkocht als ‘evidence based’ en de garantie voor kwaliteitsvol onderwijs.
De polarisering van het onderwijsdebat dwingt tot een keuze voor of tegen en doodt zo de zoektocht naar hoe het anders en beter kan. Het parlement komt niet verder dan kritiek op een minister, die plannen te snel uitrolt, te weinig respect toont voor de leerkracht...

Elders in dit nummer leest u dat steeds meer jongeren niet meer naar school gaan en dat het aantal kinderen met extra ondersteuningsnood jaar na jaar stijgt. Ons onderwijs slaagt er niet in om de negatieve effecten van armoede of taalachterstand weg te werken.

Het wordt tijd om buiten de lijntjes te kleuren. Wij leggen alvast het model van de ‘onthaaste schooldag’ op tafel; een schooldag met één derde aandacht voor het hoofd, één derde voor de handen en één derde voor het hart.

Vandaag is kindertijd verkavelde tijd geworden. De schooldag is steeds korter, waardoor steeds meer ouders zijn aangewezen op voor- of nabewaking voor hun kinderen. In de meeste scholen is dit een tijd van wachten tot de school begint, wachten tot je ouders je ophalen. 
En dan rennen om andere talenten te ontwikkelen in de turn-, ballet-, of muziekles. Kind zijn was nog nooit zo stresserend.

Daarnaast groeit 1 kind op 3 op in een gezin met een andere thuistaal, terwijl meer dan een derde van de schoolgaande kinderen een schooltoeslag via het Groeipakket ontvangt. Die kinderen vinden de weg naar een buitenschoolse activiteit niet.
Het is onmogelijk om tijdens de korte schooldag gericht op kennisoverdracht, taal- en andere achterstand weg te werken.

In de onthaaste schooldag wisselen lessen rekenen en taal af met keuzeactiviteiten, muziek, tekenen, toneel, sport. Daarnaast worden er ruime ravotpauzes ingebouwd. In de buurt en in de natuur verkennen kinderen hun leefwereld. Elk kind ontdekt tijdens zo’n schooltijd zijn talenten.
De stress van het wachten en heen-en-weer-rennen valt weg en geeft zowel ouders als kinderen de ruimte om er voor elkaar te zijn.

Kinderen met een andere thuistaal worden in de onthaaste school ondergedompeld in een breder taalbad, ze spreken ook Nederlands tijdens sport en spelactiviteiten. Misschien scoort het kind uit een kansarme thuissituatie (voorlopig) minder voor rekenen en taal, maar is het de sterkste bij voetbal of muziek. Een succeservaring is zo belangrijk voor de eigenwaarde van een kind en motiveert om ook te investeren in rekenen en taal. ‘ik kan iets!’

Op 1 september hevelde bevoegde minister Genez de buitenschoolse opvang over naar de gemeente. Die moet nu zorgen dat dat buitenschoolse opvang meer is dan wachten. Maar de gemeente kan onderwijs, kunst- of sportonderwijs niet dwingen om samen te werken. En er worden onvoldoende middelen voorzien. Het gevolg: de buitenschoolse opvang zal duurder uitvallen en de drempel voor kansarme ouders nog verhogen.

In onze onthaaste school staat het kind centraal en werken onderwijs, kinderopvang, sport en kunstonderwijs structureel samen aan hetzelfde project.

Mieke Vogels