Stop de oorlogskoorts

Volgens die van godsdienst was de Spaanse Burgeroorlog de laatste romantische oorlog. Oké. Als rechtgeaarde anarchist neurie ik ons clublied: Ay Carmela, want de wereld gaat aan een rotvaart naar de verdoemenis. Zelfs eco-realisten worden dat gewaar, al willen ze me doen geloven dat het Greta Thunberg haar schuld is dat half Europa is afgebrand. Ik koop mijn thuisgemaakte bonenpaté nu bij Ekoplaza. Ook al is er vlees teveel. Heel Europa staat vol koe, dus gaan we af en toe de vegetarische toer op. Er zijn nog volop aardappelen. Voorlopig toch. Volgens het Gesproken Dagblad zijn ze wat kleiner door de droogte. Maar wie gelooft die filmsterren van het NIR nog?

Voor ons nieuws zijn we niet meer op Radio Londen aangewezen, maar op Facebook, een drietal gazetten, een Groene Amsterdammer, een Knack (voor mensen die denken dat ze denken) en een Humo, omdat we hoedanook zot zijn van Guy Mortier. Wie? En van Netflix.

Ik verveelde me doorheen die Coronaquarantaine door. Dus waarop ik mij ook op kon abonneren, abonneren zou ik mij.

We applaudisseerden ons kreupel uit solidariteit met de helden van het verplegend

front. Gusta hang gauw de witte lakens uit. Gepensioneerd zijn dat is natuurlijk ook een beetje quarantaine. Maar toen kwam mijn gemaskerde kleindochter heel dicht bij mij zitten. “Corona drink je met limoen, opa.”

Volgende corona organiseren we de hulp zelf! We houden de moed erin, ook al slaan Millenials de maat en ook wel eens de bal mis. Ik vind het natuurlijk wel tof dat ze zo voor de communisten zijn. Het kommunisties manifest is leuk, als je daarna maar van de wiedeweerga op Groen stemt.

Op je twintigste mag je efkes stalinist zijn maar op je eenentwintigste is het afgelopen met die flauwe kul. Dan moet je zweren bij Kropotkin en Roel van Duyn y sus anarquistas Dan moet je voor de vrijheid zijn en weten dat mensen het best functioneren in vrede en vriendschap. Niet alleen mensen! Alle schepsels willen samenwerken voor een beter leven, daar moet geen Grote Baas of apparatsjik komen zeggen wat we moeten doen en laten. (Of hoe zeggen ze dat in het Chinees?)

Ik weet het meester: guānyao) Jep, die Guãnyao moet zijn klep houden!

Er is ook nog diene Rutger Bregman en als ik goed luister dan hoor ik Kropotkin, de prins der anarchisten, in de tussenkomsten van sommigen van onze redactieleden. Ik kan me vergissen, maar wie voor de commons spreekt die trekt ook zijn bakkes open voor de anarchie, voor de autonome zelforganisatie van talloze initiatieven die altijd en overal weer “als paddestoelen” opschieten.

Zoals de Nieuwe Volkstuintjes op braakliggende gronden, die door onze knappe blonde burgemeester en opper-imker vanuit haar bieënkorven bovenop het schoon verdiep worden bestoven…

Of de knutselcoöperatieven waar kapotte spullen een nieuw leven krijgen… of… wat denk je van een partij die daar voor stond? En tussendoor ook nog opkomt voor het klimaat? En “wat zou je denken als je tot de ontdekking kwam dat de maatschappij waarin je echt zou willen leven, reeds bestond, op een paar kleine plaatselijke moeilijkheden na, zoals uitbuiting, oorlog, dictatuur en hongersnood?” Dat is een citaat uit “Anarchie in actie” van Colin Ward, een Britse anarchist, die het in de zeventigerjaren bij de niet-Amadezen goed deed.

Het “Kommunisties Manifest” van Karl Merckx blijft een schoon souvenir, net zoals dé dolle mina - ni dieu ni maître - Roos Proesmans. Houd Vol Compañeros. De cavalerie is in aantocht. We gaan niet vroeger dood dan we moeten en dan nog! Madrid zal nooit meer vallen.

Frans Roggen