Principieel en strijdbaar, zo zullen we ons Lena Burm (1935-2026) herinneren. Toen Zilverblad in 2008 een feit was, behoorde Lena tot de eerste lichting medewerkers.

Vanaf het begin claimde ze het recht op een vrouwenrubriek. Het was meteen duidelijk dat de germaniste op rust iets had met vrouwenrechten.

Ze was persoonlijk betrokken bij stichting van de Nationale Vrouwenraad en bleef deze jarenlang volgen. Haar lichtend voorbeeld was Lily Boeykens, die andere strijdbare feministe.

Als het op teksten en titels aankwam toonde Lena zich erg streng.

Zoals zij een tekst bedacht had, zo moest hij ook gedrukt worden.

En van een titel bleef je af, als eindredacteur. Ook al maakte een quote als titel het artikel veel toegankelijker.

Maar Lena had ook een zachte kant. Als lerares Nederlands was ze heel taalvaardig en droeg ze de dichtkunst een warm hart toe.

Toen we met GroenPlus op een van onze zomerse wandeltochtenhalt hielden in de buurt van de Kemmelberg, konden we ’s morgens nooit vertrekken zonder dat ze ons een gedicht had voorgedragen.

Gewoon om even over na te denken tijdens het wandelen.

Tot enkele jaren geleden volgde Lena ook nog de vergaderingen van GroenPlus Oost-Vlaanderen. Ze formuleerde er weldoordachte meningen die ze met vuur verdedigde. Haast heroïsch waren de debatten met wijlen Paul Pataer, die andere straffe Gentenaar.

Als Lena iets als onrechtvaardig beschouwde, dan trok ze ten strijde en zocht bondgenoten om haar gram te halen. Ze had een ingebedde afkeer van profitariaat, huichelarij en opportunisme.

Lena Burm was een goede vriendin van Violette Vansteelandt, onze betreurde reisleidster, die ze had leren kennen tijdens een Groen-Plusverblijf in het Poperingse Talbothouse.

Ook al hebben we afscheid genomen van Lena’s aardse stem, toch hopen we dat haar kritische zin de werking van GroenPlus mag blijven inspireren.

Walter Decoene