Burgerdienst in de sociaal-culturele sector   

Duitsland en Scandinavië willen de dienstplicht invoeren. Alsof ze de pokken terug willen loslaten nadat ze die eerst hadden uitgeroeid. De burgemeester van Lubbeek, die nooit in het leger is gemoeten, zal waarschijnlijk op zijn palmares zetten dat hij dat ook hier heeft gedaan. De Nationalisten zijn Berten Fermont en zijn vrienden kennelijk vergeten. (Aan Peumans vragen, of opzoeken in de Encyclopedie van de Vlaamse Beweging, onder ‘dienstweigering’).

Geen leger geen oorlog. Ik ging niet in het leger, dat stond vast. Op school kwamen ze dan met de Russen aandragen! Maar iedereen met lang haar (en ook mijn vader) stond aan mijn kant.

Van mijn eerste baas mocht ik terugkomen, op voorwaarde dat ik in ’t leger ging. Gelijk had hij. D’r waren toen meer dan genoeg aspirant-leraars. Maar dat hij mij later probeerde dwars te zitten, toen ik op een ander ging postuleren, dat waren vieze pastoorsstreken.

Aan de Grote Post op de Groenplaats -de mooiste Post ooit- verkocht een grootoorlogsinvalide van 14-18 lootjes. Dat was zijn beloning voor bewezen diensten. Vroeger kon men heldenmoed nog waarderen. Ik zag mij geen lootjes verkopen. Ik koos voor burgerdienst in ‘de sociaal-culturele sector’. Wel tweemaal de duur van de gewone dienst. Ik hoefde niet aan te kloppen bij de Openbare Onderstand, want ik was piepjong  getrouwd, mijn schat dopte en ontving een militievergoeding. Iedereen deed dat toen, behalve die van den Amada, want die moesten leren vechten voor als ’t revolutie was. Ik zou niet weten wie van ons jaar in Soest, Siegen of Lüdenscheid gelegen heeft om ons tegen de Rus te verdedigen. De gewone mens waarschijnlijk?

Kamiel Vanhole deed zijn burgerdienst in Brussel, in Bozar. Dus ik moest ook zo iets hebben. Als het maar iets met Kunst was. In Humo stond elke week een lijstje jobs voor Gewetensbezwaarden. Ik kon in het  ICC beginnen, vlak voor de grote vakantie. En fier dat ik was! Weg uit het onderwijs!

Het heeft alleen maar in de Gazet van Antwerpen gestaan dat Milleke Fingertips gestorven was. De man die bij Ferre Grignard virtuoos het wasbord bespeelde. Door Milleke heb ik voor het eerst een hologram gezien. Hij was dat komen laten zien in het ICC. Hij wilde ook een expo. Dat je een glasplaat met een foto (erin? erop?) in stukken kon breken en dat je dan datzelfde beeld in elk van die stukken kon zien, dat wil er bij mij nog altijd niet in. Milleke zal dat wel uitgelegd hebben, maar ik was waarschijnlijk een smoes aan het verzinnen, waarom het even niet uitkwam om in het ICC te exposeren.

Wanneer directeur Flor Bex volk tot bij Jipie en mij stuurde, twee piepjonge gewetensbezwaarden, dan was dat omdat hij het niet over zijn hart kon krijgen om iemand wandelen te sturen. Als ze bij de snotneuzen terechtkwamen zouden ze wel weten hoe laat het was!

Milleke krijgt nu toch zijn tentoonstelling. In de Gazet stond dat hij blij was.

Ik voelde me serieus in mijn gat gebeten toen de Bende van Gennez het M HKA wilde degraderen tot kunstencentrum.

Het gaat hier wel om het levenswerk van de Flor!

Flor Bex is een reus van een vent. Ook als kunstpaus.

Hij fikste het om een bouwbedrijf onder leiding van de Amerikaanse artiest Gordon Matta Clark grote cirkels en geometrische figuren uit een huis aan de Ernest van Dijckkaai te laten zagen/slijpen. (Foto’s op het internet!) Monumentaal. Geweldig. Daaruit is de stichting Gordon Matta Clark ontstaan die het beheer kreeg van de kunstwerken die de Flor van de bezoekende artiesten had afgeluisd. De basis van de collectie van het Museum voor Hedendaagse Kunst. Wij hadden de Zwarte Panter, de Wide White Space, Panamarenko… En de avant-garde, die kwam vanuit uit Berlijn, Parijs, Barcelona en New York de Flor zijn Koninklijk Paleis op de Meir, in het Mekka van de Avant-Garde, afgezakt. Met als kers op de taart het M HKA.

Caroline Gennez en haar Minions vinden dat allemaal maar dikke zever.

Het maakt me niet boos, ik ben ontgoocheld. Maar wat hebben we verloren? Niets. Het M HKA is ontstaan uit het ICC. En het ICC was een kunstencentrum. Nu wordt het M HKA terug een kunstencentrum.

Op de Meir 50 zit er een West-Vlaamse chocolatier met een internationale uitstraling, maar ge moet er voor zijn. Pralines met tomaatvulling of gekarameliseerde garnaalkoppen?

Maar geen gewetensbezwaarden. Die zitten soms in het zonnetje op de Dageraadplaats een koffeke te drinken. Eerst met de Jipie, nu zonder.

Frans Roggen