Vroeger kende ik wel altijd iemand bij de ziekenbond of het vakfonds.

Vroeger kende ik wel altijd iemand bij de ziekenbond of het vakfonds.

Door het pluralisme zat je als stamboektjeef met een echte sosjelist in de klas.
Daardoor raakte je makkelijker aan een “piston”. Al sinds mensenheugenis heb je voor alles een “kruiwagen” nodig. Pistons zijn van alle tijden en voor alle geopolitieke omstandigheden. Pas op: Ik ben daar altijd tegen geweest. Vierkant!
Als er problemen zijn met legerdienst of pensioen is het normaal dat dit met een eenvoudig gesprek met de bevoegde instantie wordt opgelost. ’t Is jammer maar helaas, maar voor ‘problemen’ met je legerdienst had je die CVP-bekende van ons vader nodig, en voor zever met het pensioen, moest je bij de VU-vader van een schoolvriend zijn. Waar blijf je dan met je principes? Onze pa loste zijn dilemma op door nooit iets voor zichzelf te vragen. “We zijn er ver mee geraakt”, dixit ons ma. Je had zelfs voor een BTK*-project een piston nodig! De eerste vraag op de personeelsdienst van ’t Stad was “Welke schepen ik kende? Geen enkele?
Oei.” Ons moeder zei altijd dat het er niet ging om WAT je kende maar om WIE en ze duikelde prompt een Boerenbond-senator voor mij op. Helaas is de man al jaren dood en mijn ‘vrienden’ bij de kassen en bonden zijn ook met pensioen of erger en net nu heb ik hen nodig, want ik lijd. Het is geen depressie. Eerder een soort van Bezetenheid. Onze pastoor is ook met pensioen. Hij verwees mij naar de psychiatrie.

Mijn huisgenoten worden horendol! Ze willen zelfs mijn zakjapanner in beslag nemen, en ik kan er niets aan doen. Ik moet en zal weten wat Donald de Verschrikkelijke nu weer heeft uitgevreten. Van uur tot uur! Is hij Spanje binnengevallen, of China? Hebben ze hem gedefenestreerd en in de rozentuin begraven? Ik moet het weten!!! Als ik nog vóór het ochtendgloren zwetend wakker schiet, dan wordt het internet nageplozen op alle commentaren en nieuwzen over DJT en komt er van slapen niets meer in huis. Afzien noem ik dat. Ik dwaal door het huis met roodomrande ogen en een verschrikkelijke Drang tot Plassen. Bij mijn vrienden is dat een probleem van een vergrote prostaat. Maar huisdokter en uroloog zeggen dat het niet kwestie is van Piscologie maar van Psychologie. Troemp heeft er een term voor bedacht, het TDS, ofte ‘Trump Derangement Syndrome.’

De DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) kent dat (nog) niet. Waarschijnlijk belandt dit behavioristische handboek, met zijn Amerikaans Imperialistisch voorgeschreven gezeik, op de storthoop van de geschiedenis, vóór de Grote Roerganger het kan laten aanpassen en dus zonder dat de CM zijn nomenclatuur kan aanvullen. En dus zal ik kunnen fluiten naar een terugbetaling bij de psychiater. De DSM mag dan wel een gedrocht zijn, het is wel zo gemakkelijk, wanneer de psychpathologie erin wordt vermeld.
Het kost je anders een arm en een been, want je kan er Tromp op zeggen dat de ziekenkassen de verzorging van het TDS niet zullen terugbetalen. Hoe kunnen de terapeuten immers weten wat ze moeten behandelen zonder de DSM?

Moet ik nu op bedevaart naar Lourdes? Zal dan de ellende op een ochtend gewoon verdwenen zijn? En herinner ik mij Trump van geen kanten? Het kan goed zijn, want door dat gebrek aan slaap begin ik echt alles te vergeten.

*(Betreurenswaardig Tijdelijk Klusje)

Frans Roggen