Het kan verkeren. Met dit verhaal kunnen we de lijfspreuk van Bredero ook positief werkelijkheid laten worden.

Neem nu Bart De Wever.

Onder druk van de gewijzigde geopolitieke toestand verandert de premier als een echte kameleon, van een euroscepticus in een nieuwe Mr. Europe. Een mooi staaltje hiervan is zijn plotse liefde voor windenergie en de uitbouw van nieuwe energie-eilanden in Noordzee. De gezamenlijke ambitie om 300 GW aan offshore windcapaciteit te realiseren tegen 2050 en een engagement van de industrie om tot € 1.000 miljard aan investeringen te doen. Plots wordt de stroper zonder verpinken een boswachter. En dat terwijl het klimaatbeleid van onze eigen regering ondermaats blijft. Stroper Bart nam tijdens de begrotingsbesprekingen in de Kamer maar éénmaal het woord. Dat was dan uitgerekend om het beleid van de vorige minister van Energie, Tine Vanderstraeten, met de grond gelijk te maken. Zonder verpinken oogst hij wat Groen heeft gezaaid. Ongelooflijk maar waar: de premier komt daar zonder veel tegenspraak mee weg. Hallucinant!

Neem nu De Lijn.

1 januari 1991 werd de Vlaamse openbare vervoersmaatschappij opgericht. De bedoeling was één geïntegreerd, breed vervoersnet opzetten voor tram en bus; om in Vlaanderen een efficiënter en beter georganiseerd vervoer op te zetten, afgestemd op de mobiliteitsnoden van burgers en regio’s. Door goed openbaar vervoer aan te bieden, wou men een alternatief voor de auto promoten en tegelijk opstoppingen en het milieu-impact verminderen. Er werden ambitieuze plannen gesmeed. Met verlenging van tramlijnen, uitbreiding van sociale maatregelen en betere toegankelijkheid. Zo werd, onder impuls van de Groene burgemeester van Mortsel, Ingrid Pira, volop ingezet op betere mobiliteit en werd tramlijn 15 verlengd tot Boechout, een ingreep die uitgroeide tot een groot succes.

De afgelopen tien, vijftien jaar lijkt het erop alsof De Lijn helemaal wordt uitgekleed. Niet toevallig de periode dat Groen op de oppositiebank is terecht gekomen. Tram en buslijnen verdwijnen, de infrastructuur gaat snel achteruit door een gebrek aan investeringen. De recente veroordeling door het Hof van Beroep, voor discriminatie ten aanzien van personen met een beperking kan gezien worden als het orgelpunt van de malaise waarin De Lijn is terechtgekomen. Het kan verkeren.

Neem nu onze partij Groen.

De dioxinecrisis in 1999 legde de partij geen windeieren. Gezondheid en leefmilieu stonden plots vooraan op de agenda. Anno 2026 zijn we in een andere tijdsgeest terechtgekomen. Er heersen andere prioriteiten en de ecologische waarden staan onder druk. Groen als partij maakt moeilijke tijden door.

En toch, als alle vrijwilligers zich eendrachtig, met een duidelijk verhaal en geloof in onze waarden, achter het nieuwe voorzittersduo scharen, zal het tij keren.

Onze vrijwilligers mobiliseren en enthousiasmeren vormt de basis voor een nieuw elan. Vele afdelingen hebben dit bij de lokale verkiezingen bewezen, mijn stad Mortsel in het bijzonder.

Om vrijwilliger te zijn voor een partij is moed nodig, in tijden waar het woord politiek bijna een scheldwoord is geworden.

Zorgen voor, is wat de vrijwilliger bezielt. Vrijwilliger zijn binnen Groen is werken aan de wensdroom van een kwalitatief leven voor iedereen. Is zorgen voor een betere samenleving.

Het kan verkeren. Met dit verhaal kunnen we de lijfspreuk van Bredero ook positief werkelijkheid laten worden.

Rik Holvoet