De bomen van de boekenberg

Hij valt niet met een dreun
Akelig om zo dichtbij te zien
hoe de macht te werk gaat.

Een klein duwtje van de oranje man
die haar vilde net boven de grond in de onderstam
is ruim voldoende

Traag en eerzaam buigt ze
Ruist en kraakt en zoent de grond
waarop ze stond

Stammen rollen als lotgenoten
leunen tegen elkaar
tot een reusachtige hoop treurnis

Al was het een plataan of een uitheemse eik
Een lindeboom die geurt in de zon
En schaduwt op de baan

Die de regen vangt in zachte druppels
Die de hitte breekt, haast zonder een briesje
Die het grimmige grijs graag groende

Die ons rugdekking gaf
toen we vlinderig zoenden

Joost Fillet