Patricia Delbaere van het Rekenhof schetste een helder overzicht van de manier waarop België de duurzameontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s) opvolgt. Haar boodschap was tegelijk genuanceerd en onrustwekkend. Terwijl de economische indicatoren blijven stijgen, haalt België de welzijnsdoelen niet. Vooral als gevolg van een verslechterende gezondheid bij mensen met de laagste inkomens. De negatieve 
trend is zo sterk dat ze het totale welzijnsbeeld naar beneden trekt.
Nog opvallender is dat alle indicatoren voor milieukapitaal achteruitgaan. De kloof tussen groei en leefkwaliteit wordt daardoor steeds breder. Achter de stijgende BBP-curve schuilt een realiteit van stagnerend  welzijn en een fel verzwakkend ecosysteem.

Professor Brent Bleys (UGent), expert in ecologische economie, ging dieper in op de vraag of groei een doel op zich mag zijn. Voor veel politici en economen lijkt de stijgende BBP-curve niet langer een indicator maar een dogma. Bleys herinnerde eraan dat eeuwige groei niet bestaat en dat voorbij een bepaalde limiet de kosten groter worden dan de baten. Dat effect is volgens hem vandaag al zichtbaar: onze  economische groei blijft steken rond de 1,5%, ver verwijderd van de klassieke dromen van 4 à 5%. Hij verwees naar de Post-Growth Conference van het Europees Parlement (2018). Die benadrukte dat macro-economie het collectief belang moet dienen en de impact op welzijn en milieu moet meewegen. Selectieve productie, herverdeling, sterke publieke dienstverlening en eerlijke internationale handel bieden volgens Bleys een realistischer toekomstbeeld: economie binnen grenzen. Brent Bleys sloot af met een citaat van de Amerikaanse ecologisch-econoom Herman Daly: “Er zijn genoeg indicatoren. We hebben een ander beleid nodig.”