Per fiets naar Peking

GroenPlusser Jacques Dierckx is in september 2017 teruggekeerd van een fietstocht naar China. Hij deed er iets langer dan drie maanden over om van Knokke-Heist naar Peking te fietsen. Hij deed de tocht alleen en blikt terug:  

Eerder had ik al klassieke bestemmingen gedaan zoals Compostela, Rome, Fatima, Czestochowa, Jeruzalem, …  Nu wilde ik misschien als laatste grote tocht naar het einde van de wereld. Sinds mijn kindertijd ligt het einde van de wereld in China. Op internet had ik gelezen dat 12 Nederlandse politieagenten de tocht per fiets hadden gedaan in 2008, naar de Olympische Spelen in Peking. Hun voorbeeld heeft me geïnspireerd.

Mijn vroegere tochten waren voettochten. Op weg naar Jeruzalem in 2003 heb ik echter in Turkije een heupprobleem gehad met opgave voor gevolg. Het was door overbelasting vanwege de rugzak. Het werd tijd om over te schakelen naar de fiets. Inmiddels ben ik met de fiets opnieuw naar Compostela gegaan, naar Jeruzalem en thans naar Peking.

Reizen doe ik meestal niet alleen. Ofwel doe ik het met mijn vrouw, ofwel in groep. Maar op tocht gaan doe ik altijd alleen. Het ‘alleen-onderweg-zijn’ is één van de belangrijkste aspecten van mijn tochten. Op tocht gaan betekent voor mij op zoek gaan naar leven-in-het-kwadraat. Zeer intens trachten te beleven wat zich onderweg aandient. Dat is maar echt mogelijk, als je alleen bent. Met twee of meerderen gaat onderweg een groot deel van de aandacht naar de andere(n). Enkel als je alléén bent, ben je maximaal ontvankelijk voor al wie of wat je onderweg ontmoet.

De tocht van Knokke-Heist naar Peking duurde iets meer dan 3 maanden. 95 dagen om precies te zijn. Hij liep door België, Nederland, Duitsland, Polen, Wit-Rusland, Rusland, Mongolië en China. Het was ongeveer 10.250 km. Paradoxaal genoeg vergt dit geen lange of zware training vooraf. Fit zijn volstaat. De vorm groeit onderweg. Je wordt alle dagen beter.
De route was zeer eenvoudig. Vanuit Knokke-Heist de kortste weg naar Moskou. Van Moskou is er maar één baan dwars door Siberië naar het Baikalmeer. Verder is er zuidwaarts ook maar één baan door Mongolië en de Gobiwoestijn naar Peking. Veel uitstippeling komt daar dus niet aan te pas. De app ‘Maps.me’ op de smartphone was onderweg een zeer handig hulpmiddel. Veiligheidshalve had ik van het ganse parcours toch ook wegenkaarten meegenomen.
Inentingen zijn niet noodzakelijk. Hotels boeken kan niet. De tocht wordt van dag tot dag uitgestippeld. Op het eindpunt van elke dag ging ik op zoek naar een slaapgelegenheid. Ofwel overnachtte ik een hotelletje, ofwel bij mensen thuis. Uitzonderlijk in mijn tentje.
Bij de voorbereiding gaat de grootste aandacht naar de vereiste visums (Wit-Rusland, Rusland, Mongolië en China). Het verzamelen van deze visums is een ware lijdensweg. Dat neemt ruim vier maanden in beslag. Het is een apart verhaal met heel wat pittige details.

Natuurlijk kende ik taalproblemen onderweg. Ik spreek geen woord Pools, Russisch, Mongools of Chinees. Maar in de dagelijkse omgang met de mensen valt dat best mee. Er bestaat zoiets als ‘een-internationale-taal-met-gebaren-en-wat-engels-en-duits-door-elkaar …’, waarmee je elkaar met wat goede wil kan verstaan. Ook had ik van elk land een kleine 'Taalgids – Wat en hoe?’ (Van Dale) bij. De dagelijkse nuttige woorden, zoals ‘brood’, ‘water’, ‘goeiemorgen’, ‘dank u’, ‘rechts’, ‘links’, … leerde ik van buiten. Ook maakte ik gebruik van het handig fotoboekje ‘Point it’ (Dieter Graf’s Picture Dictionary). Bovendien zijn er voor vriendelijkheid, gastvrijheid en verbondenheid niet veel woorden nodig.

Ik zou in de toekomst nog zo'n tochten willen maken, maar ik moet realistisch blijven.  Zulke tocht onderneem je niet ieder jaar. Binnen twee jaar zal ik 70 zijn. Zal ik het dan nog aankunnen …?

Telkens maak ik onderweg mee dat mensen zich erg aangesproken voelen door die zonderling, die met pak en zak naar een verre bestemming trekt. Ook het thuisfront wil deelachtig zijn aan dit niet alledaags gebeuren. Het spreekt tot de verbeelding. Het maakt iets los. Mensen herkennen er iets van zichzelf in. Een droom. Het verlangen op zoek te gaan naar … vrijheid?  Naar … avontuur? Naar … het onbekende? Naar … wat ons overstijgt?

Deze belangstelling van vele vrienden, bekenden en onbekenden geeft aan de tocht, ook aan deze tocht naar China, een bijkomende dimensie. Het schept verbondenheid in de zoektocht van mensen naar … intens gelukkig leven. Naar leven-in-het-kwadraat.  

Jacques heeft na zijn tocht een indruk van voldoening en tevredenheid. Vooral ook van dankbaarheid dat het al bij al erg vlot en zonder pech of ongeluk verlopen is. 'Maar het is nog te vroeg om daar iets preciezer en concreter over uit te weiden. 'Ik geniet nu nog steeds van de volheid van de ervaring.' zegt hij.

Klik op de foto om te vergroten.

Lees de blog die Jacques Dierckx bijhield van zijn solotocht naar Peking.

 


 

 

Tags: