Home | actie | wandeltocht Groen!Plus
West-Vlaanderen lettergrootte aanpassen
Groen!Plus gaat de literaire toer op dag 4
Kemmel - Vandaag staan zowel de Rode als de Zwarte Berg op het programma. Maar niet enkel de natuur speelt mee. We volgen ook Marguerite Yourcenar, de Frans-Belgische
schrijfster die als eerste vrouw lid werd van de Académie Française.
Vanmorgen bestaat er geen twijfel: dit wordt een zonnige dag, met heerlijke stapelwolken. Na het ontbijt leest Lena Burm als naar gewoonte een
gedicht voor. Het is er eentje over bomen. Van ene Rudolf Vanderperre, toevallig een oude studiegenoot van Lena. Laat dit gedicht alvast het aperitief zijn voor een literaire
maaltijd, later deze dag.
Geert Dujardin zal deze voormiddag een laatste maal onze gids zijn. We vangen hem op aan de flanken van de Rodeberg. Hoe komt zo'n berg aan zijn naam? 'Moeilijk te duiden', zegt
Geert, 'misschien heeft de kleur van de aarde er iets mee te maken. Maar die is dezelfde als op de Zwarteberg. En misschien ontleent die zijn naam dan weer aan de donkerte
in het bos, omdat er zoveel meer bomen staan…'
Voor we van start gaan, wil Geert nog wel even iets kwijt over het ontstaan van de Vlaamse bergen. In de tijd dat de dieren nog spraken, toerden er ook nog reuzen door de streek.
Een ervan -zijn naam is niet bekend- schudde en passant slijk en aarde van zijn laarzen. De Vlaamse bergen stonden meteen op de kaart!
Onderweg passeren we voorbij een klaverveld. Geert vertelt ons het verhaal over de grote verdwijnziekte van de bijen. Na elke winter zijn er de laatste jaren steeds minder. Dat
heeft niet enkel te maken met het gebruik van spoeistoffen en de verdwijning van talloze bloemen. Ook een virus uit het Oosten verzwakt de diertjes, zonder ze te doden. Imkers
zien de toekomst dan ook bezorgd tegemoet.
De Douve, een grensgeval
Gisteren passeerden we de dikste populier, vandaag is de grootste wilg aan de beurt. Dergelijk indrukwekkend exemplaar heeft niemand ooit gezien. Elka poseert
ervoor en de camera's doen hun werk. In de onmiddellijke omgeving vloeit de Douve. Dit riviertje is om velerlei redenen een grensgeval. Het vormt de scheidingslijn
tussen West-Vlaanderen en Henegouwen, maar ook tussen België en Frankrijk. En tussen Vlaanderen en Wallonië… We krijgen het wel niet te zien, maar geloven onze gids op zijn woord.
Op een bepaald moment missen we Violette. Violette achterop geraakt, hoe is dat mogelijk? Een gsm oproep van een journalist ligt aan de basis. Na lang wachten verschijnt onze reisleidster
terug aan de einder. Opluchting.
Even later is er bijna opnieuw 'dissidentie' door de belangstelling van enkelen voor wilde pruimen en paddenstoelen. Toch komt uiteindelijk alles terug te samen en kunnen we ons
naar het 'Molenhof' begeven voor een verfijnde boterham met kaas of ham. Van hieruit is het uitzicht op het dal schitterend.
Na afloop wippen we nog eventjes binnen op een kleine kunsttentoonstelling van ene Josiane Declercq. Met kantklossen als basis ging ze over op allerhande experimenten. Eerst
was dat handgeschept papier, daarna volgden nog andere, vederlichte stoffen. Enkele gehaakte kledingstukjes doen ons even aan wijlen An Saelens denken.
Marguerite Yourcenar, kind van de Mont Noir
Na de middag neemt Piet Hardeman het over van Geert. Daar zijn twee redenen voor. Piet is niet enkel een gehaaid natuurgids, hij is ook lid van de stichting Marguerite
Yourcenar. Voor een bezoek aan het museum van deze Belgisch-Franse schrijfster met wereldfaam rijden we richting Saint-Jans-Capel, net over de schreve.
Een kort filmpje maakt ons duidelijk dat deze 'moeilijke' schrijfster een tamelijk gecompliceerd leven heeft geleid. Als enig kind geboren in het ouderlijk kasteel van
de familie Cleenewerck de Crayencour telt ze slechts enkele speelkameraadjes uit het dorp. Wereldoorlog I verwoest het kasteel, dat op dat moment al is verkocht.
Marguerite vertoeft dan in België, maar haar volwassen leven wordt één zoektocht naar haar roots. Haar moeder sterft als ze nog een kind is, haar vader (waarmee ze een sterke
band had en die haar ook Latijn en Grieks bijbracht) volgt enkele jaren later.
Maar Marguerite Yourcenar -een omvorming van Crayencour!- wordt later bekend door haar literair oeuvre en door de manier waarop ze als eerste vrouw lid wordt
van de roemruchte Académie Française. Uiteraard wordt ze voor dat lidmaatschap voorgedragen, maar zelf weigert daarvoor iets te doen, of zich te gedragen naar de
geplogenheden van deze oeroude mannenclub. Ook haar liefdesleven is een hoofdstuk apart. Ze was nooit getrouwd, maar had meer dan een liaison met vrouwen. Zij sterft tenslotte
in de States, op 84-jarige leeftijd.
Literair bijgespijkerd gaan we onder leiding van Robert Claes op stap voor een wandeling door de site départementale Marguerite Yourcenar. Het wordt een stevige klim
doorheen een groot stuk van haar voorouderlijk territorium. Uiteindelijk landen we terug naast de kerk van Saint-Jans Capel, van waaruit we met de wagen het restaurant St.-Hubert
in Westouter gaan opzoeken. Met mijn partner Elka geniet ik er van een lekker hammetje, een specialiteit uit de streek. Uiteraard komt de rest van het gezelschap ook ruimschoots
aan zijn trekken. Nog even vermelden dat Westouter ook nog een boekencafé telt, een aangename pleisterplaats waar je je zowel geestelijk als aan drank kan laven.
Terwijl ik deze lijnen aan de pc toevertrouw, wordt beneden afscheid gevierd met witte wijn en andere geestrijke dranken. Niet te verwonderen dat ik hier afsluit om mij onder
het volk te begeven
