Home | actie | wandeltocht Groen!Plus
West-Vlaanderen lettergrootte aanpassen
Zoete lafenis na stevig stappen dag 3
Kemmel - Indrukwekkende wolken, maar geen nattigheid meer, deze derde dag van onze wandeltocht. Af en toe zelfs een flinke klad zon die lekker opwarmde. Tijd
voor een ruimere verkenning van de Kemmelberg. Rustig wandeloord nu, maar bijna 100 jaar geleden een oord van dood en vernieling. We eindigen in de wijngaarden -want die zijn
er ook- en in een proeverijtje. Zijn we Bourgondiërs, of
zijn we het niet?
Als we rond 8 uur ons raam opentrekken, hangt er nog nevel over het land. Wat hangt erachter, wat staat ons vandaag te wachten? Na het
ontbijt staat
Geert Dujardin alweer klaar voor 2 halve dagwandelingen op en rond de Kemmelberg.
In de vroegste tijden was de berg bewoond door Kelten. Je had er twee soorten: de strijdlustigen -waarvan men later de wapens terugvond- en de sedentaire -die ons een aantal
gebruiksvoorwerpen opleverden.
Later kwamen de Franken, maar die bleven beneden aan de berg wonen. Getuige daarvan nog de dries, het dorpsplein van Kemmel, waar we 's middags een ovenkoek zouden soldaat maken.
Geert voert ons mee naar het monument voor de Franse gesneuvelden. Tot april 1918 was de Kemmelberg ingenomen door Engelsen en Fransen. De Duitsers hadden blijkbaar het belang van
de heuvel nog niet ingezien. Maar op 25 april 1918 brak de hel los. Beneden aan het Frans kerkhof leest onze gids een getuigenis voor van een Frans soldaat. Het moet die 25ste en
de dagen daarna rond de Kemmelberg echt 'duizend bommen en granaten' zijn geweest, maar dan wel letterlijk. Op het Frans kerkhof, tegen de heuvelflank, richting vaderland, liggen
bijna 5.000 soldaten in een massagraaf. Slechts 76 onder hen werden geďdentificeerd.
We lopen naast het kerkhof verder de heuvel af en belanden in het provinciaal domein. Daar wordt beetje bij beetje grond aangekocht en in overleg met de boeren wordt er aan
bodemverschraling gedaan. Dit komt de diversiteit aan bloemen en planten ten goede.
Ovenkoeken om u tegen te zeggen
Intussen is de zon helemaal doorgebroken en kijken we tot een heel eind in Frankrijk. Bailleul (Belle) ligt binnen handbereik en als we even de andere kant opkijken bespeuren we
Armentičres. 's Namiddags zullen we zelfs de hoogbouw van Lille in het oog krijgen. Maar nu is het tijd voor wat innerlijke versterking. We stappen aan de Markt in Kemmel 'Het
Labyrint' binnen. Deze volkse eetgelegenheid grossiert in H.Hartbeelden. Ook tal van oude wijsheden en ouderwetse prenten sieren er de muren.
Violette vertelt ons wat we tussen onze ovenkoek kunnen hebben. Er is keuze tussen paté, kaas en een schelle van de zeuge. Voor het verorberen van zo'n ovenkoek moet je een echte
breedsmoelkikker zijn. Maar lekker is het allemaal wel. We krijgen nog even de tijd om rond te neuzen in het speelgoedmuseum boven, of om de lokale 'boltra' te gaan bekijken. Dit
kegelspel dat met een soort kaasbollen wordt gespeeld vergt heel wat vaardigheid. Het natuurlijk labyrint, waaraan de gelegenheid haar naam dankt, is wel aan herstelling toe. In
de scheidingshagen zitten tal van gaten. Hier is duidelijk vals gespeeld.
Klok 14.30 uur gaan we terug op pad voor het tweede deel van onze Kemmelwandeling. We passeren een populier met een reuzenstam. Volgens Gids Geert is het de enige boom die de Grote
Oorlog heeft overleefd. Enkele leden van de groep spannen hun armen rond de stam. Als ze in gestrekte lijn naast elkaar gaan staan, komen we uit op ruim 7m stamomtrek!
Langs een andere kant van de Kemmelberg dalen we een trapje af en staan plots voor enkele bunkeringangen. Aan de bolle vorm te zien, is dit werk van de Britten. Als echte mollen
hadden die de hele berg ondergraven en een netwerk van gangen aangelegd. Er was zelfs een tijdlang een ondergronds hospitaal met zo'n 200 bedden actief! Nu fungeert een van de
bunkers nog als vleermuizenasiel…
Een glaasje Monteberg
Na nog eens een flinke klim doorheen het Provinciaal Domein, met aanplanting van tal van jonge bomen, staan we terug voor ons hotel. Niet voor het aperitief, want de wandeling is nog
niet afgelopen. Geert gidst ons langs enkele veldwegen naar wijngoed Monteberg. Daar is al zo'n 14 jaar een stel West-Vlamingen actief in de wijnbouw. De pater familias troont enkele
geďnteresseerden mee naar zijn wijnstokken. Ze krijgen er een beknopte cursus wijnbouw. Als de groep terug is verenigd, toont een filmpje nog eens hoe wijn maken, van bes tot fles,
in zijn werk gaat. Daarna is het proeven geblazen. Eerst een glaasje witte Kerner, met een erg lekkere, frisse afdronk. Dan volgt nog een nogal zoete dessertwijn… uit peren en
appelen. Vreemd genoeg geven de 10% peren een dominante smaaktoets aan deze… 90% appelwijn.
De moedigen onder ons keren terug naar het hotel via de landwegjes; de haastigen nemen de kortere weg langs de baan. Na een korte opfrissing gaat het opnieuw richting Dranouter. Daar
heeft Violette een tamelijk nieuwe eetgelegenheid ontdekt, die voor de beste prijs-kwaliteitverhouding een lekker soepje en een stevige portie gebraad of vis op tafel tovert. Na
een afrondende dame blanche of een chocomousse vinden we het welletjes geweest. Rita -onze vaste chauffeuse- brengt ons terug naar 'Hollemeersch', waar we als de gesmeerde bliksem
aan dit verslag zijn begonnen…
