Home | actie | wandeltocht Groen!Plus
West-Vlaanderen lettergrootte aanpassen
Dagje natuurwandelen met een muzikaal tintje dag 2
Kemmel - Vandaag viel er nog wel regen, maar die kon ons nauwelijks hinderen. In Dranouter bezoeken we Folk Experience, het museum van de volksmuziek. Dan
leidt boswachter Pierre Hubeau ons door zijn eigenste werkdomein. In 't Oud Kerverijtje wacht ons een lekkere boterham
met verse vleeswaren. Gesterkt beginnen
we met Geert Dujardin aan het stevigere wandelwerk. Moe gestapt bekijken we in de vlucht nog een tentoonstelling, om tenslotte bij Lies aan een 'piconsje' te
nippen. Een zwaar programma, met nog net voldoende energie om het verhaal in te toetsen.
Met nog wat nattigheid in de broekspijpen worden we wakker. Buiten is het landschap opgeklaard. We kunnen nu minstens tot het volgende
dorp kijken.
Voor we aan ons nieuw verslag beginnen, toch nog eventjes terug naar de Grote Oorlog. Meer bepaald een petite histoire die we u niet kunnen onthouden. Ene Redmund,
een Ierse kolonel, was van oordeel dat in een Grote Oorlog katholieke en protestantse Ieren zij aan zij moesten vechten. Hij vond daarmee wel gehoor bij de gewone
soldaat, maar niet bij de legerleiding. Nog in leven had hij de wens geuit, dat mocht hij sneuvelen, hij in een plaatselijk klooster zou worden begraven. De oorlog
loopt verder en de tegenstand van zijn oversten blijft. Uiteindelijk wordt hij samen met zijn manschappen in de strijd geworpen en loopt te pletter op Duits
mitrailleurvuur. Een
wanhoopsdaad, of gewoon het noodlot? Redmund sneuvelt en wordt niet begraven in het nonnenklooster, maar vindt een naamloos graf ergens te velde.
Eventjes folkmusic proeven en dan het bos in
In Dranouter is alle drukte van het jongste Folkfestival allang weggeëbt. In Folk Experience kan je op je op een moderne manier met oude muziek in contact komen. Je
leert er
instrumenten kennen en wordt er geconfronteerd met bekende folkartiesten. Het ontroert wanneer ik plots een nog jonge Wannes Van de Velde aan het werk hoor.
Maar vandaag zouden we wandelen, dus is dit bezoek maar een opwarmertje.
Even buiten het centrum nodigt een groen geüniformeerde boswachter ons uit om samen zijn werkdomein, 't Eeuwenhout te betreden. In het vak is de laatste jaren
wel een en ander
veranderd. Vroeger trok je als boswachter vijf dagen de natuur in, nu komt een 'groene garde' nauwelijks nog aan twee dagen veldwerk toe. Voor de rest zit hij aan
computer
rapporten te schrijven, of wordt hij elders om advies gevraagd. Maar toch wil Hubeau niet klagen. Tijdens zijn carrière heeft hij inzake bosbeheer
wel een en ander
gerealiseerd. Ook al kreeg hij als agent van Natuur en Bos niet altijd groen licht. Omdat de grond in Dranouter te rijk is voor echte bosbouw,
gooide de vindingrijke boswachter
het op een akkoordje. Met enig genoegen toont hij ons de aanplanting van jeneverbes, vuilboom, rode kornoelje en andere struiken. Bedoeling
is zaad te kweken voor nieuwe
aanplantingen elders in het land.
Na deze ochtendwandeling betreden we met enige honger 't Oud Kerverijtje, een café dat een vroegere slagerij verbergt. De patron beoefent het vak
nog steeds. Zodoende komen
er 3 lekkere vleessoorten op tafel. We mogen niet al te veel tijd verliezen, want deze namiddag Geert Dujardin ons op voor een Geuzenwandeling van +/- 10km.
Beeldenstorm begon in de buurt
We staan voor de ruim bemeten kerk van Nieuwkerke, vlak bij de grens met Frankrijk. Waarom zo'n ruime kerk voor een dorp dat slechts 1.700 inwoners telt. Tot Wereldoorlog I teerde
Nieuwkerke nog na op zijn lakenindustrie, maar met de verwoesting in 1914-18 kwam daar plots een einde aan. Van de 5.700 Nieuwkerkenaren vluchtten velen naar het nabije Frankrijk, maar
slechts weinigen keerden na de oorlog terug.
Nieuwkerke wordt al langer het geuzendorp genoemd. Dat heeft dan te maken met de Beeldenstorm die, in tegenstelling met wat wordt verteld, bij aanvang niet veel met godsdienst te doen had.
Toen de Spanjaarden het hier overnamen, besliste Keizer Karel dat het gezag veel meer zou gecentraliseerd worden in Brussel. Dat zag de lokale adel niet zitten en er smeulde
opstand. Lagere adel en het volk sloten zich bij die opstand aan, temeer daar de kerk de kaart van katholieke Spanje trok. De nieuwe ideeën van Luther, maar vooral Calvijn deden
de rest. Kerken en kloosters moesten eraan geloven.
Wie deelnam aan de Beeldenstorm werd door de machthebbers 'geus' (= schooier) genoemd. Toen een scheldnaam, later voor sommigen een eretitel. (Op het platteland sprak men van
bosgeuzen, elders (zoals in Den Briel) van watergeuzen.)
We lopen met onze gids door het weidse landschap. Wat kan je hier bij momenten ver kijken, ook al is het niet helemaal helder weer en laat de zon voorlopig verstek gaan. Op een bepaald
moment hebben we op een uitkijkpunt alle Vlaamse bergen op een rijtje. Geert noemt ze een voor een, maar ze onthouden is een ander paar mouwen. In 'de Kauwackers' kunnen we, dank zij de
stille diplomatie van Violette, eventjes bijtanken. Normaal is dit wandel-, knabbel- en babbelcafé op dinsdag gesloten, maar…
(Fransen die over de grens wippen, noemen dit 'un bistrot de ballade, de picorade et de papotage. Als het kind maar een naam heeft!)
Terug in Nieuwkerke wordt ons uithoudingsvermogen nog eens extra op de proef gesteld met een kort bezoek aan een tentoonstelling in het oud gemeentehuis. Als alweer een nieuwe
gids wat te lang uitweidt, ziet Violette de bui hangen. We worden immers nog bij de bijna 87-jarige Lies verwacht, om er een picon te drinken, als aperitief voor ons avondmaal.
Het kranige vrouwtje bereidt ons pootvast het drankje en verklaart tussendoor dat ze wel wat schrik heeft van de naderende 'kermesse'. 'Dat worden steevast weer overuren, menere!' Maar
voor het overige vindt ze het café houden na meer dan 60 jaar nog altijd wel 'geestig'.
Zo'n cafébazinnen worden niet meer gemaakt, zoveel is duidelijk.
