Home | actie | wandeltocht Groen!Plus
West-Vlaanderen lettergrootte aanpassen
In de regen zult gij het Heuvelland verkennen! dag 1
Kemmel - Sabine Hagedoren krijgt gelijk. In Ieper regent het belletjes en dat blijft zo de ganse dag voortduren. Niet dat de 21 Groen!Pluswandelaars
daar voor terugschrikken. Sterk gemotiveerd duiken ze in een stukje geschiedenis van de Grote Oorlog. En 's avonds draaien -als beloning?- de hemelsluizen
(even) dicht. Net voldoende voor een smakelijke boterham bij Jan en Marieke Hardeman, zowat de Jozef Deleu van het Heuvelland.
Wanneer organisatrice Violette Vansteelandt informeert wie er mee gaat wandelen, of wie voor een bezoek aan Flanders Fields opteert,
is het antwoord unaniem. De hele meute is bereid zich in een nat avontuur te storten. Paul Delanote en vrouwtje Trees D'haveloose nemen het voortouw
en trekken met de groep de groene Ieperse wallen op. De grote Franse architect Vauban bouwde hier op de grondvesten van een Bourgondische versterking
een hele verdedigingsgordel uit. Meer zelfs, om de stad tegen niet-Franse indringers te verdedigen werd zelfs een 2de ring uitgebouwd. Die verdween
later en maakt sindsdien plaats voor een mini groengebied. Ongeschikt om erop te bouwen, wel om erin te wandelen.
We passeren het Rampart Cemetery, een Brits kerkhof uit de 1ste Wereldoorlog dat zich vlak naast het water van de vestingen bevindt. Even verder botsen we
op een ijskelder, maar die herbergt geen vleermuizen meer. Voor die beestjes zijn er nu aparte nestkasten opgehangen.
Onze eerste wandeling eindigt in de gietende regen aan de Menenpoort. Blij dat we even kunnen schuilen voor we een stukje gaan eten. In 'Old Tom' aan
de Markt is het lekker tafelen.
De 'Pool of Peace', een krater van jewelste
In Wijtschate vangt gids Henk Vandaele ons op voor een bezoek aan de 'Pool of Peace', een overblijfsel uit de 3de Slag rond Ieper. Na een uitzichtloze
stellingenoorlog willen de Engelsen (en niet te vergeten: de Ieren!) kost wat kost de Duitse linies doorbreken. Via een ingenieus aangelegd
netwerk van tunnels worden in een boog ten zuiden van Ieper talrijke zware mijnen aangebracht. De Duitsers zijn niet van gisteren en slaan ook aan het
graven. Zo wordt een bitse strijd uitgevochten, waarbij de Britten uiteindelijk aan het langste eind trekken. De reeks supermijnen wordt tegelijk tot
ontploffing gebracht en slaat verschillende bressen in de Duitse linies. Maar er blijven ook tal van kraters in het landschap. Bijna 100 jaar later
heeft de natuur deze kuilen herschapen in prachtige vijvers, waarvan de 'Pool of Peace' wel de meest markante is.
Henk houdt het niet bij dit ene merkteken uit de Grote Oorlog. Intussen zowat doorweekt, bollen we door het heerlijk heuvelende landschap naar Bayernwald. We
rijden een doodlopend stukje weg op en dat zullen we, na ons bezoek aan de site, bezuren. We staan in een stukje bos op een heuvel die door de Duitsers
lange tijd succesvol werd verdedigd en dat daarom tot Bayernwald werd herdoopt.
Mesen -en niet Durbuy!- is het kleinste stadje van België. Het speelde in de Grote Oorlog ook een belangrijke rol en, ter herinnering daaraan, werd
later een Vredestoren opgericht. In het lokale stadhuis is een klein, maar interessant museum ondergebracht.
Henk troont ons ook nog mee naar het sobere oorlogsmonument van de London Scottish Guards. Violette en Groen!Plusvoorzitter Hugo Van Dienderen leggen
er een mooi bloemstukje neer. En terwijl we eens te meer met z'n allen de weergoden trotseren, pijpt Henk op zijn doedelzak een Schots melodietje.
Jan en Marieke, een veelzijdig koppel
En daarmee zit ons oorlogprogramma erop. De colonne wagens zet zich opnieuw in beweging, dit keer naar hotel 'Hollemeersch' in Kemmel. Daar
zijn we wat blij dat we onze natte spullen kunnen uitspelen en in droog ornaat een aperitiefje kunnen drinken.
Voor het avondmaal heeft Violette een afspraak gemaakt met Jan en Marieke Hardeman, een koppel dat zowel op cultureel als op sociaal vlak zijn
sporen heeft verdiend. Je zou Jan gerust de Jozef Deleu van het Heuvelland kunnen noemen. Zo gaf of verspreidde hij met 'Malegijs' een aantal
interessante publicaties. En voor onze komst naar Kemmel stelde hij, onder de titel 'En de boom staat op de bergen' een kleine bloemlezing gedichten samen. Een
wel erg originele attentie.
Na een kleine huldiging schuiven we hongerig aan tafel voor een verzorgde boterham, vergezeld door een pittig hommelbiertje. Daarna wordt nog eventjes
nagekaart en dan staan we -wonder boven wonder- droog buiten.
Afwachten wat Sabine voor morgen in petto heeft…
