Home | actie | Fietstocht Groen!Plus
West-Vlaanderen lettergrootte aanpassen'De mensen investeren altijd in de
verkeerde dingen'
Poperinge - Dag 2 vangt aan met een korte
rondleiding in Talbothouse zelf, maar vandaag staat er ook hop op
de agenda. Als we er zowat alles van afweten, ontvangt pastoor
Van Ackere ons in Haringe 'up zin pasters'. We springen ook nog
even binnen bij groene pluimenartiest Rik Ryon en iets langer bij
Willy Lievens, bezieler van de v.z.w. Zonne-Arc. Hij mag ons
dinsdagprogramma energiezuinig afsluiten.
Een uitvoerig ontbijt, met overheerlijke
ingrediënten wordt ons voorgeschoteld door Groen!Poperinge.
Het is meteen duidelijk: als dit zo voortgaat, wordt onze
pluimentocht geen vermageringskuur!
Dries Chaerle brengt ons 'in the real atmosphere of Talbothouse'.
We schrijven 1915, volop 1ste W.O en een obus treft de riante
woning van een welgesteld hophandelaar. De man wil weg met zijn
familie en Philip Clayton, een protestants legeraalmoezenier met
centen koopt het grote huis, met tuin en aanpalende ast. Samen
met een goede vriend installeert hij er -heel uitzonderlijk voor
die tijd- een 'every mens club' voor soldaten en officieren.
Poperinge ligt net buiten het front en ziet wat graag soldaten
komen die het krijgsgewoel eventjes willen ontvluchten. Dat
brengt negotie, maar ook… prostitutie. Philip 'Tubby'
Clayton is als een goede herder begaan met het welzijn van zijn
kudde. Hij maakt van Talbothouse een plek waar soldaten en
officieren, zonder onderscheid van rang, mekaar kunnen ontmoeten
en er ook een stukje vaderland terugvinden.
Onze gids besluit zijn verhaal in 'the Chapel', twee hoog, onder
de pannen. Daar heeft Tubby ook een piepklein harmonium
binnengesleept. Het staat er nog altijd, als een symbool voor de
religieuze diensten van destijds. Chaerle toetst er waarempel nog
een oud soldatenwijsje uit tevoorschijn!
Proven bestaat uit slechts één langgerekte dorpsstraat.
Guitig ogende boerin Benedikte ontvangt ons het 'Hoppecruyt'. Een
aanschouwelijk bord aan de ingang maakt ons meteen duidelijk dat
hop telen geen sinecure is en verschrikkelijk veel arbeid vergt.
Benedikte legt ook alle gevaren uit die om de hoek komen kijken:
de rode spin, naast de hopduivel en dan praten we nog niet over
de verraderlijke voorjaarswinden die de snelgroeiende hopranken
van hun leidraad kunnen blazen… We maken kennis met alfahop
en aromatische hop en krijgen ook enkele hopsoorten aangewezen.
Af en toe volgt er een kleine test, om na te gaan of we wel goed
geluisterd hebben. Alfahop veel bitterzuren en is best geschikt
voor pilsbieren. Je wordt ermee doodgeconcurreerd vanuit het
buitenland, maar… je kan er ook lucratieve hoppescheuten op
kweken. Voor ons land, met zijn vele streekbieren, is aromatische
hop veel interessanter. Een fris glaasje hopjenever rondt dit
eerste bezoek af. Op naar het iets verder gelegen Roesbrugge. In
het 'Kristelijk Volkshuis' wacht ons een smakelijke boterham met
een 'schelle van de zeuge'. Bij ons vertrek zit het café vol
met kaartende oudjes. We worden gemonsterd en gekeurd voor we
terug op de fiets kunnen springen.
'Een henne met een warm
gat…'
Paster Van Ackere is een geestige scheutist
op rust. Het kent de romaansgotische Sint-Martinuskerk als zijn
broekzak en is dan ook een uitgelezen gids voor de rijke
beeldencollectie. In sappig West-Vlaams rijgt hij de anekdotes
aaneen. Over de geschiedenis van het roemruchte Van
Peteghemorgel, besteld voor een Franse kanunnik die, als puntje
bij paaltje kwam, geen 'kluiten' had. De orgelbouwer verpatste
zijn instrument dan maar aan de paster van Haringe. Het orgel
viel nogal groot uit, maar met wat meet- en paswerk kreeg men het
toch op het hoogkoor. De kerk werd ook meerdere keren vernield,
maar verrees als een feniks uit haar as.
Tussendoor lardeert Van Ackere zijn betoog met volkse wijsheden
als 'een henne met een warme gat legt meer eiers'. Waarop hij
triomfantelijk naar de verwarming onder de kerkbanken
verwijst…
Een nieuwe tocht over het vlakke land brengt ons bij Rik Ryon,
een ecologische beeldhouwer. Iemand die ook niet op een paard kan
wedden. Naast het bewerken van koper en andere metalen wil hij
wel eens met zijn vingers in de klei. Allerhande
recuperatiemateriaal verandert in kunstige figuren. In zijn tuin
wist hij er enkele prachtig te posteren.
Aan het einde van namiddag troepen donkere wolken samen aan de
einder. Het zal toch niet gaan…?
We bereiken droog de Zonne-Arc van ir. Willy Lievens; een
filosofische baardmens, maar ook een nuchtere realist, zo blijkt
uit zijn betoog. In de Arc wordt rationeel met energie
omgesprongen. Het energiezuinige woonhuis, de bovengrondse
kelder, de badkamer, annex wasmachine met zonneboiler en zelfs
het composttoilet, ze maken allen deel uit van een duidelijk
concept. 'De mensen investeren meestal in verkeerde dingen en
slepen hun huis vol met nodeloze technologie', verduidelijkt
Lievens. Zijn benadering staat daar lijnrecht tegenover. 'Maak
voor jezelf uit welke graad van comfort je wil en dan staan er
een heleboel eenvoudige technieken ter beschikking.'
Een smakelijk gesausde moot kabeljauw rondt onze tweede dag
Poperinge af. Op het terras van het Talbothouse trakteert
Groen!lid Henri Vandenberge ons nog op de West-Vlaamse versie van
enkele humorklassiekers. En dan is het meer dan tijd om onze
vermoeide ledematen te rusten te leggen.
