Sint-Joris-Weert - Op een zonnige 1 oktober eerst een natuurwandeling maken, vervolgens een stukje biologisch tafelen en tenslotte een
Groene Pluim uitreiken, ziedaar een perfect programma om er met een Groen!Plusploeg op uit te trekken. De (wellicht laatste) pluim (van dit seizoen) ging
naar Piet De Becker, sinds jaar en dag bezieler en duivel doet al in de (allesbehalve) Doode Bemde.
Zelf arriveren we met de trein uit Leuven, maar de helft van het gezelschap is met de fiets naar Sint-Joris-Weert afgezakt. Met een koffietje komen we op
adem 'In de Rapte'. (Zo heet het café waar we hebben afgesproken!)
Natuurgids Nico -tevens medewerker van Piet- wacht ons op aan de ingang van de Doode Bemde. In korte woorden legt hij ons het ontstaan uit van de Dijlevallei, want
dat is de rivier die we een tijdlang gaan volgen. Miljoenen jaren geleden boorde de rivier zich een weg door leem en zand, om tenslotte tot rust te komen op een
harde onderlaag. Naast de rivier liggen de Doode Bemde. Naast de vallei kijken we hier en daar aan tegen een heuvelflank. Daarin duiken volgens onze
gids zowel bronnen als kwellen op.
In de winter beschermen de Doode Bemde het nabije Leuven van de waters-nood. Het laaggelegen overstromingsgebied vangt dan het overtollige water van de Dijle op. Vandaag
meandert de rivier rustig doorheen de groene weiden. Links en rechts grazen daimkleurige Limousinkoeien. 'Een ras dat voor het vlees wordt gekweekt en dat zonder
probleem kalft op de wei', weet Nico. 'En hoe moeten die koeien dan gemolken worden?', wil iemand weten. 'Wel, hier is melk nog echt kalverenmelk, dus voedsel
voor de jonge dieren', verduidelijkt onze gids.
Met de veehouders heeft Natuurpunt goede afspraken. Ze mogen de weiden gebruiken, op voorwaarde dat er pas begin juli wordt gehooid. Dat zorgt ervoor dat je in mei
en juni in de Bemden doorheen een natuurlijk bloemenpark kan wandelen.
Enkele meanders verder stoten we op de IJse, een zijriviertje van de Dijle dat z'n naam schonk aan de gemeenten Neerijse en Overijse. We volgen heel even de loop en
slaan vervolgens een oude trambedding in. Die loopt als een dijk doorheen een wild en vochtig landschap. Hier zouden populieren goed werk kunnen leveren. Maar helaas, meestal
staan ze er verstorven bij.
'Die populieren zijn gekloond', legt Nico uit, 'dus als er eentje de schimmelziekte krijgt, moeten de anderen er ook aan geloven.'
...en Eva Brems reikt een pluim uit
Onze gids kijkt op zijn uurwerk. Hoho, het is al een heel stuk na de noen! We staan terug aan de oevers van de Dijle. Er liggen enkele bomen in het
water. Dat is
mee het werk van bevers die hier enkele jaren geleden (onwettig, maar positief voor het milieu) werden uitgezet.
Terug aan de spoorlijn Leuven-Louvain-la-Neuve nemen we afscheid van Nico. Volgend voorjaar komen we hier zeker terug om de Doode Bemde -die eigenlijk allesbehalve
'dood' zijn- opnieuw te bezoeken.
In het gezellige en mooi gelegen biologische eethuis 'Safraan' wacht ons eerst een zonnig aperitief. Maar waar blijft Eva Brems, die had toegezegd onze
Groene Pluim te komen uitreiken? De fotograaf van 'Het Laatste Nieuws' heeft al een tijdje zijn opwachting gemaakt en dringt aan op een alternatieve uitreiking. Maar
daar is ons parlementslid. Ze is, uit tijdsgebrek, met de wagen gekomen en raakte die niet direct kwijt. De fotograaf doet zijn werk en vertrekt ijlings naar
de volgende opdracht.
Marie, de kokkin van 'Safraan' vergast ons op een smeuïge tajine, met een fris komkommerslaatje. De gesprekken vallen stil en het is smullen geblazen. Nadien
is er nog braambessenijs, een niet alledaagse lekkernij.
We nemen een voor een afscheid in het besef dat dit niet de laatste activiteit van Groen!Plus Vlaams Brabant zal zijn. Mieke Matthys en haar ploeg hebben er
een fijne zaterdag van gemaakt.
Over de waterhuishouding rond Leuven
en de belangrijke rol van de Doode Bemde daarin
lees je meer op de website van Groen!Plus Oud Heverlee http://www.bladgroen.be/drupal/node/269
Je vindt er ook een aantal foto's van de Doode Bemde
tijdens de winter van 2010-2011.
Walter Decoene
