Home | actie | Groene pluimentochten 2010_dag 4
lettergrootte aanpassen
To bike, or not to bike, that’s the question
Roborst. Dag 4 is de dag van de waarheid. Tegelijk de zwaarste en de mooiste tot nu toe. Met kuitenbrekende hellingen en tegelijk heerlijke afdalingen in
de prachtige Vlaamse Ardennen. Remi legt ons zijn geboortestreek uit, we lunchen ‘en plein air’ bij dochter Gerda en we maken
kennis met de Geuzenhoek en volksschrijver Abraham Hans.
Het oude treinspoor Zottegem-Ronse voert ons van Roborst naar Michelbeke. 10 uur klept de kerkklok en we beginnen aan een eerste beklimming. Veel te zwaar voor onze ‘nuchtere’ (?) maag. Dus stappen we halfweg af en salueren en passant de riante villa van Herman Decroo.
Zegelsem ligt er wat slapend bij. Geen kat op straat en het dorpscafè bekend uit Vlaanderen Vakantieland- is onvergeeflijk dicht. De pastoor van Sint-Urusmarus geeft
wel thuis en is zelfs bereid ons te gidsen in zijn kerk. Wanneer we ons achteraf manifesteren als Groenen, zegt hij achteloos: ‘Ach ja, ik ken dat, ze zijn groen
en wonen in een chique villa’. Wat uiteraard een kleine discussie en een rechtzetting uitlokt.
We klimmen verder naar het prachtige uitkijkpunt in Schorisse. Mooie kijk op de streek, maar tegelijk een gelegenheid voor Remi Cansse om een en ander
uit de doeken te doen. Zelf heeft hij hier jarenlang gewoond en –dat blijkt later- een en ander uit de grond gestampt. Niets dan positieve herinneringen daaraan,
maar veel minder aan de manier waarop in deze streek aan urbanisatie
wordt gedaan. ‘Hier mag alles’, onderlijnt Remi zijn betoog.
Le déjeuner… dans le jardin
Het is al ruim 12 uur voorbij en onze beer begint te grommen. Gelukkig zijn we kortbij Remi’s oude honk, die al een zestal jaar door dochter Gerda bewoond wordt. Ze heeft
voor een lekkere maaltijd in de boomgaard gezorgd. We kunnen er zelf ons broodje smos samenstellen.
Even dreigt regen ons culinair geluk te verstoren, maar het is slechts een boze wolk die passeert en daarna is er weer volop zonneschijn.
Wanneer we terug naar onze rijdieren stappen, nemen Ineke en Marian eventjes een time out. En wij die dachten dat alle Nederlanders op de fiets geboren waren.
In Sint-Kornelis Horebeke nodigt Boudewijn ons uit voor een kleine kerkpadwandeling. De kerk van Sint-Maria Horebeke ligt maar een boogscheut verder, dus volgen we de suggestie van onze reisleider.
Tussen haakjes: Horebeke is de kleinste fusie in Vlaanderen. Ze telt iets meer dan 2.000 zielen!
In het gehucht Korzele huist al meer dan 450 jaar een protestantse parochie, ook wel Geuzenhoek genaamd. Het is een reliek van de beeldenstorm en van de reformatie. Momenteel blijven er niet zo veel protestanten meer over. Abraham Hans was vorige eeuw een van Korzeles bekendste zonen. Hij schreef o.a. meer dan 1.000 ‘Hankskes’ voor de jeugd in Vlaanderen. In zoverre dat een norbertijn uit Averbode het nodig
vond om voor een katholieke tegenhanger te zorgen. Prompt leverde ‘Nonkel Fons’ evenveel ‘Vlaamse Filmkes’ af…
Leuke verbroedering met de regio
Na een bezoek aan het Protestants en Abraham Hansmuseum porren we onze stijve knoken opnieuw aan tot enige activiteit. Het O-Team belooft ons dat het niet ver meer is
en datwe nog maar een helling moeten overwinnen. En ja, het klopt, iets verder botsen we op een wegwijzer ‘Roborst 1 km’.
In de ‘Bostmolen’laven we ons eerst aan een lekker huisbiertje om ons daarna tegoed te doen aan een verzorgd feestbuffet in de ons vertrouwde ‘Brouwerij’. Onze hospita heeft
duidelijk haar smakelijkste beentje voorgezet.
Nadat Paul Pataer nog een geestig bilan heeft geschetst van de voorbije vier dagen, strompelen we, met de energie die ons nog rest, naar ‘Het Schuurke’. De waardin
weet eerst niet wat haar overkomt. Want niet enkel de 25 deelnemers aan de Pluimentocht, maar ook een Groen!e afvaardiging uit Zottegem en omstreken overvalt de tapperij.
Toch geraakt iedereen uiteindelijk aan een zitje, waarna het hele gezelschap zich kort voorstelt en een toost wordt uitgebracht op Groen! en Groen!Plus. Morgen wacht
ons de eindjump naar Gent. Hopelijk blijven de weergoden ons welgezind, zodat we niet nat naar huis moeten.
