Home | actie | Groene pluimentochten 2010_dag 3
lettergrootte aanpassen
3de Groene Pluim bijna verdronken
Roborst - Het zag er allemaal zo hoopvol uit vanmorgen. Volop zonneschijn en twee wegkapiteins die perfect ingereden leken.
Jongleerden perfect met hun spiegeleieren, terwijl de vloot fietsers bijna altijd binnen de lijntjes kleurden. Tot de 3de pluim was uitgereikt
en de middaglunch erop zat. De rest van het verhaal verliep in de plassende regen. Tot we Roborst bereikten en de zon er opnieuw doorbrak.
Verslag van een bijna verdronken Groene Pluim.
In 'De Ceder' vertrekken we met stille trom en fietsen een eindje probleemloos. Tot we Nazareth bereiken en Thérèse plat valt. Aan de kant van de weg wordt met man
en macht aan de fit gesleuteld.
Vervolgens passeren we Ouwegem en komt Zingem eraan. 'Hier heb ik nog bijscholing gegeven', laat Elka weten.
Het kasteel van Mullem is een stop en een uitleg waard. Lieve en Frans hebben een aantal jaren in het dorp gewoond en er een artistiek café opengehouden. Op het
kasteel woont de stokoude barones de Gerlache. Ze stamt af van de beroemde zuidpoolreiziger Adrien de Gerlache. Op haar landgoed wordt elk jaar nog een jachtpartij georganiseerd. Met behoorlijk wat hoge adel.
We fietsen langs het kasteel en het valt ons op dat de huisjes in de omgeving allemaal dezelfde gele kleur vertonen. 'Dat moet zo van de barones', licht Lieve toe. We
schieten een foto voor het café dat Lieve en Frans hebben opengehouden.
Wat verder botsen we opnieuw op water. Dit keer hebben we niet de Leie maar de Schelde te pakken. Die voert ons richting Oudenaarde.
Daar hebben we in de Abdij Maagdendale afspraak met de Stichting Omer Wattez. Parlementsleden Filip Watteeuw en Elisabeth Meuleman wachten ons op. We moeten al direct mee
op de foto voor de krant. Vervolgens situeert Remi het ontstaan en de groei van de stichting, waaraan hij destijds zelf heeft meegewerkt.
Nat tot op onze ribbenkast
Elisabeth reikt de pluim officieel uit aan Ulrich Librecht, stichter en erevoorzitter van de stichting die nu Milieufront Omer Wattez heet. Stichting en front zijn intussen 35 jaar actief, wat resulteert in de verwerving van 600ha natuur. Er lopen ook nog een twintigtal gerechtszaken waarin het front scheve milieutoestanden aanklaagt.
Na afloop van de speeches nog altijd geen vuiltje aan de lucht. Tot we na een lunch in 'de Flandrien' terug op onze fiets willen springen.
De dreigende wolken geven hun inhoud prijs en de regenkleding wordt bovengehaald.
De ruïne van de benedictijnenabdij in Ename ligt als eerste op onze weg.
De abdij mag dan haast met de grond gelijk gemaakt zijn, een lekker biertje herinnert nog altijd aan het rijke verleden.
In Ename zelf bezoeken we het Provinciaal Archeologisch Centrum. Het dromerige filmpje dat ons wordt voorgeschoteld levert weinig informatie over het verleden, maar een plastische voorstelling in het museum is wel origineel. Als je een van de figuren intikt, vertelt die zijn of haar verhaal.
Als we terug buiten staan wordt het alleen maar erger. We staan in de plassende regen en dan ontstaat er onduidelijkheid over de te volgen knooppunten. Boudewijn had ons kuitenbijters beloofd en die komen er ook aan. Een helling van 12° doet iedereen afstappen en Mia maakt een tuimelperte. Gelukkig zonder veel erg, maar ze kiest wel voor de bezemwagen. Uiteindelijk bereiken we Roborst, waar 2 logementen voor opvang zorgen. Een deel van de groep vindt een onderkomen in 'Het Blaffend Konijn', het andere in 'De Brouwerij'. Het is wel de hoogste tijd, want iedereen is intussen nat tot zijn navel.
Morgen wacht de zwaarste dag van onze vijfdaagse. Gelukkig is er beter weer voorspeld. Afwachten en uitkijken of we de weergoden mogen geloven!
