Home | actie | Groene pluimentochten 2010_dag 3
lettergrootte aanpassen
4de Pluim voor een echte groene
Genk/Bokrijk - Vandaag verhuizen we naar jeugdherberg 'de Roerdomp'. Een heel verschil met de relatieve luxe van hotel Soete-Wey. Maar we zijn erg flexibel, dus 'no problem'.
In Kiewit overhandigt Toon Hermans -die van ons!- de 4de Groen Pluim aan Albert Tilmans van 'Ja Dat Kan'. We nemen er ook een kijkje in de ruime kinder-boerderij.
'En naar waar gaat de reis vandaag?', vraagt de eigenares van Soete-Wey. We leggen haar uit dat we vandaag naar Genk trekken en dat we onderweg een Groene Pluim gaan uitreiken. Vragende
blikken en een korte toelichting maakt duidelijk waarom we op pad zijn en hoe men ons via de website www.groen-plus.be kan volgen.
'Als ik even tijd heb, zal ik er zeker eens naar kijken', belooft de vrouw. We nemen afscheid en even later bollen we opnieuw langs het bospad van gisteren. Het weer valt eens
te meer goed mee. Af en toe wat zon en nagenoeg geen wind.
Na het bospad volgen we kilometersver een oude spoorbedding. Het hooggelegen fietspad biedt langs weerszijden een schitterende kijk op heide en ven. We houden een gezapig tempo aan.
15 à 16km gemiddeld, we hebben geen haast.
Het fietspad voert ons door het prachtige wandelgebied 'Teut-Holsteen-Ten Haagendoorn-heide', een hele mond vol. Links en rechts staat het vol met kleppers van dennenbomen. Lang
geleden gingen die tijdig uit om als stutwerk te dienen in de mijn. Maar deze exemplaren hebben de mijnen ruimschoots overleefd.
Paul heeft zoals steeds de leiding van ons groepje. Bij een bordje 'Holsteenbron' vindt hij het tijd om in het gelijknamig café een biertje te gaan drinken. We zeggen niet nee,
want we zitten al met een dorstje. 'Zonderik' blijkt hét lokale biertje te zijn. Een affiche prijst het aan als een 'heerlijk plezierbier'.
Domein Kiewit, pluim op de hoed van Groen!
Een paar kilometers verder passeren jeugdherberg 'De Roerdomp', waar we vanavond zullen logeren. Maar we stomen meteen door naar domein Kiewit, met zijn ruime kinderboerderij
en uitgebreid natuurpark. Onder een afdak in het bos staat Tineke ons alweer op te wachten met een fijne picknick. Smakelijk belegde boterhammen en lekker krentenbrood. We laten ons niet pramen.
Na een korte rustpauze verkennen we op ons gemak het domein. Dat blijkt naast kleinvee, als geiten en konijntjes, ook nog een vlindertuin en een bijenstand te herbergen. We
wandelen langs een vijver, die jammer genoeg te lijden heeft van de droogte. Enkele eenden peddelen er wat lusteloos in rond.
Tegen 16h hebben we een nieuwe afspraak onder het afdak. Toon Hermans, Groen!schepen in Hasselt komt gezwind aangefietst. Tineke heeft Albert Tilmans gestrikt in Bree. De man is
net terug uit Schotland en was vooraf niet ingelicht. 'De enige manier om hem mee te krijgen', verklapt Tineke.
Toon Hermans gebruikt de pluimuitreiking om even een loftrompetje te steken over Kiewit. Toen hij als groene schepen toetrad tot het college van Stevaert lagen er plannen op tafel
om van het domein een trainingscentrum voor military te maken. Onder impuls van Agalev en met geld van Europa kreeg het gebied de groene bestemming die het nu heeft.
Over Albert Tilmans kan Toon kort zijn. 'We leven in een fantastische maatschappij, maar o wee wanneer het plots fout loopt. Dan staan mensen van vandaag op morgen op straat en hebben
dringend hulp nodig. Op dat moment bieden Albert Tilmans en 'Ja Dat Kan' een reddingsboei aan.' Het geld komt van vrijwilligers, die niet willen weten wie ermee geholpen wordt.
Ook de hulpbehoevenden hebben geen weet van waar de hulp komt. Het systeem werkt al jaren en verdeelt op jaarbasis zo'n half miljoen euro. Op die manier worden zo'n 30 à 40 mensen geholpen.
Met Albert Tilmans ontvangt een echte groene een Groene Pluim. Dat mag ook wel eens, aan iemand die al jarenlang in alle discretie mensen in nood helpt. Albert dankt en toont
zich heel tevreden met zijn pluim. Samen heffen we het glas op het terras van het domein.
Stapelbedden en samen de afwas doen
Dan is het stilaan tijd om richting Roerdomp te fietsen. Tussen haakjes, deze vogel met het vreemde stemgeluid was destijds het symbool van de Bokkenrijders die grote delen
van Limburg onveilig maakten. De jeugdherberg met dezelfde naam is een oord van rust in de bossen. We komen er aan om 18.30h, een half uur te laat. Toch mogen we nog aanschuiven
voor een bordje groentesoep en varkensgebraad met boontjes. Voor de afwas dienen zich prompt een paar Chinese vrijwilligers aan. Gelukkig wordt de klus tegenwoordig geklaard
door een afwasmachine. Een hele opluchting.
Daarna volgt de inkwartiering. Automatisch komt een stukje jeugdsentiment boven. De stapelbedden en het setje lakens om onze nachtrust voor te bereiden. Het zal nodig zijn, want ook
al was het vandaag een rustig dagje, toch hebben we alweer 32km in de benen.
Terwijl ik deze lijntjes aan het klavier toevertrouw, zit het gezelschap voor mij te kwetteren dat het een lieve lust is. Geen sinecure, maar toch een haalbare kaart.
