Home | actie | Fietstocht Groen!Plus
Limburg lettergrootte aanpassenVoorlopig 'uitgepluimd'
Hoepertingen - Na twee dagen groene pluimen uitdelen, wordt het
vandaag de eerste van twee 'toeristische' dagen. Jan Vanreusel
neemt Ivo's plaats in als bezemchaufeur en diens vrouw Lies
vervoegt de fietsploeg. De platte banden van Marion en Walter
zijn hersteld en we vertrekken vanuit Bosberg met 12, het
voorlopig hoogste aantal fietsers.
Lies introduceert zich vlotjes in de groep
met een remedie tegen snurken. Bea krijgt alvast de raad mee een
vloeitje tussen de tenen van Bert te steken. Welke twee tenen
speelt geen rol, een vloeitje helpt altijd. Valt uit te proberen.
Bert heeft een dagje vrij genomen, bij Tineke en Pol knapt hij
meer dan een uiltje. Het weer valt nog beter mee dan gisteren,
want de wind is praktisch weggevallen. De eerste kilometers is
het zorgeloos fietsen onder de bomen, op afgeschafte trein- en
trambeddingen. In Houthalen-Centrum geeft Pierre wat duiding bij
het 'zwarte' verleden van deze kolengemeente. Een eindje verder
houden we ook stil bij de oude mijnsite. Naast de stenen en
stalen relieken van een groots industrieel verleden, treffen we
er ook tekenen van nieuwe economische en sociale activiteiten. Zo
een werk- en kringwinkel en een duurzaamheidcentrum. Tussen de
oude mijngebouwen ligt ook een immense verlaten parking. Pierre
legt uit dat er maandelijks een 'turkenmarkt' staat, met de meest
uiteenlopende producten. Hugo wijst er terecht op dat we hier op
een symbolische plaats staan. Na de te kostelijk geworden winning
van kolen werd overgeschakeld op aardolie. Nu ook de oliebronnen
dreigen op te drogen, is het belangrijk dat er voor
onuitputtelijke alternatieven wordt gekozen.
Omdat Gyde gisteren tijdelijk moest afhaken, mag ze nu voorop
rijden om ritme en snelheid aan te geven. De groep blijft wel
netjes bij mekaar, maar de speed is er wat uit. Als we na zo'n 20
km op het Albertkanaal stuiten en vervolgens het jaagpad volgen,
stuiten we toch op een fikse tegenwind. Na het verorberen van ons
zelfbereide lunchpakket in een Stokrooies café kiest Gyde
het zekere voor het onzekere en reist verder met de
bezemwagen.
Kasteel Herckenrode wordt gerestaureerd
In de namiddag blijft het flirten met de
Limburgse hoofdstad. Stokrooie, Sint-Lambrechts Herk, Alken, de
bordjes duiken om de haverklap op en het geeft de indruk dat je
in cirkel fietst. We rijden opnieuw tussen de appel- en
perenvelden en ook het reliëf begint ons weer parten te
spelen. Gelukkig blijft het bij makkelijk haalbare
stijgingspercentages. Temidden de velden duikt plots de
historische abdij van Herckenrode op. We pauzeren er even en
ontstemde buurtbewoner met hond maakt ons duidelijk dat een
bezoekje aan de wetenschappelijke kruidentuin liefst 10€
kost en koffie of thee 3€. We besluiten onze dorst nog even
te onderdrukken en fietsen verder. Dirk gooit ons iets verder los
en verdwijnt een eerste keer aan de einder. We halen hem in aan
het volgende fietsknoopunt. Maar Dirks kruid is kennelijk nog
niet helemaal verschoten. Hij laat ons een tweede keer terplekke.
Kopman Pierre vindt dat het genoeg is geweest en beveelt een
culturele time out aan kasteel Rullingen, een prachtig waterslot
uit 1640. In het aangrenzende park staat een rode beuk die
wellicht zo oud is als het kasteel zelf. Binnen in het kasteel
huist een luxehotel met dito restaurant. We zoeken samen
democratischer oorden op.
Overnachten in historisch
poortgebouw
We komen aan in Borgloon, de streek van
krieken en kersen. Vorige week nog kwam een kersenkweker op TV
zijn nood klagen. Kersen (en ook krieken, zo kunnen we nu
vaststellen) worden gewoon op de boom gelaten, omdat de prijs van
Belgische krieken en kersen niet kan concurreren met die van
fruit uit het voormalig Oostblok. Enkele roekelozen wagen zich
toch aan een paar bespoten vruchten, recht van de boom. Tot het
ter perse gaan ontvingen wij geen klachten…
Kasteek Mariagaarde in de Loonse deelgemeente Hoepertingen.
Omstreeks 1620 bouwde Willem de Schaerenberg er een middeleeuwse
burcht om tot een Maaslands waterkasteel met imposant neerhof.
Tot 1985 was in het complex nog een landbouwhuishoudschool voor
meisjes ondergebracht. Van de inrichtende macht, de Annunciaten
van Heverlee blijven nu nog maar enkele exemplaren over. Ze
runnen met veel inzicht en zakelijkheid een 'centrum voor
bezinning'. Met enig normbesef nemen we bezit van het
indrukwekkende poortgebouw dat ons twee nachten lang logies zal
verstrekken. Bij een avondlijke croque-monsieur maken we kennis
met een mère jardinière die goedlachs haar biologisch
geteelde salade aanprijst. Als we haar mogen geloven -en waarom
zouden we twijfelen?- bekwaamde haar van zich al in 1938 tot het
telen van biologische groenten. Eventjes komt het bij me op.
Waarom zouden we deze man niet postuum een groene pluim
geven?
