Home | actie | Groene pluimentochten 2010_dag 2
lettergrootte aanpassen
Dagje rondneuzen in en rond de mijn van Zolder
Heusden-Zolder - Vandaag geen groene pluimen. Onze hele dag draait rond de mijn van Zolder, zoals het vroeger was en wat er intussen mee gebeurt.
Daar hoort een bezoek aan de site en een beklimming van de oude mijnterril bij. En net voor het avondmaal ook nog een wandeling naar de kluis op de Bolderberg.
Voor we van start gaan toch even stilstaan bij het groepje waarmee we op pad gaan. Met 4 op 7 hebben de dames het meest in de pap te brokken. Twee koppels fietsen mee, naast 3 'singles'.
En drie plooifietsen nemen het op tegen 4 klassieke exemplaren. Tot daar een bijna evenwicht. Jammer genoeg zijn West-Vlaanderen en Vlaams-Brabant niet vertegenwoordigd.
Limburg speelt thuis met 2 deelnemers, uit Oost-Vlaanderen stak 1 dappere fietsster de Schelde over en de rest komt uit Antwerpen. Maar, zoals gezegd, geen nood: small
is beautiful. En 7 in Limburg krijg je makkelijker op de foto dan 26 in Oost-Vlaanderen.
Maar laten we toch maar beginnen aan deze 'mijndag'.
Na een stevig ontbijt gaat het eerst gezwind een stuk bos door. De zon piept al wel door de bomen, maar het voelt nog erg fris aan. Een pullovertje was misschien beter geweest.
Hoewel. Eens het bos achter ons, warmen we ons op aan een lekker zonnetje.
De mijn van Zolder is voor ons geen onbekende. Vorig jaar al brachten we er een bezoek aan de kringwinkel die in een van de gebouwen gevestigd is. Vanmorgen hebben we
afspraak met Jac de Bruyn, die gisteren al een groene pluim mocht in ontvangst nemen.
Restauratie en hergebruik
Jac vertelt ons eerst wat over de geschiedenis van de mijn, waar van 1924 tot 1993 kolen werden bovengehaald. Op het drukste moment werkte er meer dan 8.000 man. Tot
Zwartberg -nochtans de meest productieve mijn- de reeks sluitingen inzette.
We wandelen naar 'de Lavaar' (van het Franse 'lavoir', of waszaal). Daar huist, sinds de restauratie het CeDuBo, het Centrum Duurzame Bouw, waar bouwers en andere
geïnteresseerden informatie kunnen opdoen. Recht tegenover het CeDuBo ligt de kringwinkel, die we vorig jaar al een bezoekje brachten. Voor elk gerestaureerd gebouw
wordt een nieuwe bestemming gezocht. Zo ook voor de vroegere turbinezaal. Ook al puilen de wanden nog altijd uit met allerhande metertjes, de monsterachtige energieopwekkers
zijn allang verdwenen. In de vrijgekomen ruimte worden allerhande festiviteiten georganiseerd.
Een medewerker loodst ons mee naar 'de Wattman', vroeger de controlekamer van waaruit alles gestuurd werd. Het was er destijds een lawaai van alle duivels, maar toch
konden de operatoren er met mekaar praten, dank zij een sferisch plafond dat de gesprekken netjes geconcentreerd hield.
In de kelderverdieping is het ECR (Europees Centrum voor Restauratietechnieken) ondergebracht. Kandidaten uit het ganse land leren er oude bouwtechnieken aan, een unicum
in België. Een hal staat er nog met ingegooide ramen bij, maar ook die wordt gerestaureerd en krijgt een nieuwe bestemming. Zo wordt de mijnsite van Zolder niet
enkel bewaard voor het nageslacht, maar krijgt ze ook een toekomstgerichte bestemming.
Vechten tegen de afvalbaronnen
Na het bezoek aan de mijnsite loodst Jac ons door de mijncité, om uiteindelijk te belanden in 'De Zebra', waar o.a. SteBO is ondergebracht. Jos Put -een gerecycleerde winkelier- legt
ons de werking van het Steunpunt voor BuurtOpbouw uit. SteBO vertrekt van 3 gegevens, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn: het maatschappelijke, het milieu en het
economische. Het is voor hem zaak die goed op elkaar af te stemmen, want dan kan het een het ander versterken. SteBO zet een multidisciplinair team in bij het buurtopbouwwerk.
Dat verloopt niet altijd gemakkelijk. Er is de 'verturking' van de buurt -onderweg zagen we meestal Turkse handelszaken- die de autochtone bevolking dreigt te marginaliseren.
Hugo Van Dienderen wil weten wat Groen! bij dit alles kan betekenen. Het antwoord klinkt verrassend eerlijk: wat minder groen zijn en niet te zeer in wit-zwarttermen denken. Simon, een uitgeweken Brits ex-mijnwerker en medewerker van Jos voegt er aan toe: 'En de moeilijkheden die een multiculturele maatschappij meebrengt niet uit de weg gaan'.
We hebben de les begrepen en fietsen naar 'Ons Huis', waar Tineke ons opwacht met een heerlijke picknick. Vooral het krentenbrood valt danig in de smaak.
Veel te gauw moeten we terug de fiets op, richt mijnterril. Die is met de jaren uitgegroeid tot een waar natuurgebied. Annie (van Groen! Heusden-Zolder) waarschuwt ons voor de klim. We ondervinden
al gauw dat zo'n terril een vrij complex gegeven is en uit meerdere lagen bestaat. En wat een enorme massa steen ligt hier opeengestapeld! Boven krijgen we een uitstekende
kijk op de omgeving. Marcel Schillebeeckx, voorzitter van Groen! HZ, licht ons in over de activiteiten van de firma Remo, waarvan we de werf in de diepte zien liggen. Vroeger
was de familie Machiels, die de zaak runt, o.a. actief in de afvalbranche. Nu experimenteert het bedrijf in milieuvriendelijkere technieken, maar vormt het een splijtzwam
tussen de buurgemeenten Houthalen-Helchteren en Heusden-Zolder. Een kwestie van believers en non believers. Alleen de toekomst kan uitwijzen wie het bij het rechte eind heeft.
Een wandeling naar de kluis op de Bolderberg scherpt onze honger en rondt deze 2de geslaagde fietsdag af. We zullen vannacht weer geen moeite hebben om de slaap te vatten.
