Leerrijk bezoek aan een natgeregend Namur

Home | ecolo | Leerrijk bezoek aan een natgeregend Namur

lettergrootte aanpassen

Namur - Nat najaarsweer en treuzelende treinen, ze werkten niet goed mee aan het bezoek dat Groen!Plus en Ecolo+ samen bracht(en) in (aan) Namur.
Toch werd het een verrijkend CONTACT dat de GROEP een nieuw impuls meegaf. Over het milieuvriendelijke hoofdkwartier van Ecolo, het fraaie Waalse Parlement, de plannen van Ecolo Namur en het biersoortenrijke café 'Le Chapitre' leest u in het hiernavolgende reis-verslag

Woensdag 14 december. Grijze wolken, veel wind en tussendoor een flinke regenbui, het was niet direct een gunstig gesternte om een dagje op stap te gaan. We hadden afgesproken in Brussel-Zuid, maar ook Infrabel wou niet goed meewerken. Tal van vertragingen kleurden de uurtabellen rood. Resultaat? We arriveerden ruim een half uur later in Namur, capitale de la Wallonie.
In de Espace Kegeljan, het hoofdkwartier van onze Franstalige vrienden, is de ontvangst eerst eentalig. Stamvader José Daras vertikt het één woord Nederlands te spreken. Maar geen nood, de jongere generatie tapt uit een ander vaatje. Soms klinkt het wel wat aarzelend, maar het verhaal wordt goed begrepen. De Espace is genoemd naar de Naamse schilder Franz Kegeljan (1847-1921) die zijn geboortestad in een historische reeks schilderijen in beeld bracht. Het waardevolle gebouw werd door Ecolo grondig en ecologisch heringericht en herbergt nu zowat alle diensten van de partij. Een rondgang brengt ons ook in de kelder, waar niet enkel het archief van de partij, maar ook dat van een aantal bevriende verenigingen is onder-gebracht. Een indrukwekkende realisatie, waar Groen! nog wat kan van leren Ook Etopia -niet enkel de denktank van Ecolo, maar ook organisator van allerhande debatten en opleidingen- wordt ons uit de doeken gedaan.

Leerrijk bezoek aan een natgeregend Namur

Waals Parlement debatteert over besparingen

Als de eerste honger zich laat voelen, verhuizen we naar 'la grande salle'. Daar wacht een gevarieerde broodlunch met allerhande lekkere streekproducten en twee soorten verse soep. Gesterkt voor het vervolg schieten we onze jassen aan en vatten post voor de Espace. Mensen van Ecolo brengen ons pendelgewijs naar het Waals Parlement. (Wandelen is er niet bij, want weer druilt hemelwater uit het zwangere zwerk!)
Het Vlaams Parlement zit gevat onder een koepel die een vroegere binnenkoer overspant; het Waalse vond een stek in 'Le Saint-Gilles', een historisch hospitaal dat een beetje aan de Gentse Bijloke doet denken. Het pand is gesitueerd in 'Le Grognon', op een bijna eiland gevormd door de samenvloeiing van Maas en Samber. Hier is ook de stad ontstaan, die al eeuwenlang overheerst wordt door een kloeke burcht, Citadel genaamd.
Toen het 'Hospice Saint-Gilles' in 1969 ophield kliniek te zijn, stond het U-vormige gebouw uit 1724 meer dan 15 jaar leeg. Gelukkig werd het in 1985 aangekocht door het Waals Gewest. Van dan af startte de restauratie. Onder het binnenplein werden de grondvesten blootgelegd van een veel oudere bebouwing. In 1996 tenslotte nam het Waals Parlement zijn intrek in het fraai gerestaureerde pand.
Bij het binnentreden, valt het me op dat dit zonder al te veel plichtplegingen verloopt. Als je in Brussel met ons eigenste Parlement hetzelfde probeert, word je steevast om legitimering gevraagd. Is deze 'laissez passer' soms een onderdeel van de spreek-woordelijke Waalse gastvrijheid?
Netjes verdeeld in 2 groepen van 20 gaan we elk onze eigen weg. Een bode loodst ons naar een van de vergaderzalen. Even later doet een jeugdige verschijning haar intrede. Emily Hoyos (34), de groene voorzitster van het Waals Parlement. Ze heet ons van harte welkom en beantwoordt nog gauw 2, 3 vraagjes voor ze de zitting van het Parlement gaat voorzitten. Na een rondgang in het gebouw volgen we een tijdlang de debatten. Het gaat er vrij rustig aan toe. Zo krijgt het mobiliteitsbeleid van Ecolominister Philippe Henry niet al te veel tegenwind en af en toe zelfs een pluim. Doordat we de dossiers niet kennen, kunnen we het debat niet echt volgen. Maar dat er bespaard moet worden, zoveel is wel duidelijk.

Leerrijk bezoek aan een natgeregend Namur

Van Brasserie François naar Le Chapitre

Het begint al lichtjes te duisteren als we het statige parlementsgebouw achter ons laten voor een korte wandeling door Le Grognon, het oudste gedeelte van de stad. We worden verwacht in 'Brasserie François', niet enkel een luisterrijk 'grand café', maar ook een breed uitgemeten lokaal voor allerhande festiviteiten. We betreden een soort balzaal met ouderwetse muurschilderingen. Die refereren aan de oprichters van het gebouw, de 19de eeuwse katholieke bourgeoisie van Namur.
Na wat gefrunnik aan de apparatuur krijgen we wat meer informatie over de politieke situatie in de stad. Ecolo zit er samen met cdH en MR in de meerderheid, terwijl de PS, na een periode van gesjoemel, als grootste partij de oppositie uitmaakt.
Namur heeft, als we de Ecolo-schepenen mogen geloven -en dat doen we- grootste plannen. Zo wil men de buurt rond het NMBS-station helemaal hertekenen. Met boven op een modern treinstation een dito station voor de bussen van TEC, de Waalse evenknie van De Lijn. Aansluitend komt er een kantoor- en shoppingcentrum dat de omgeving van het station inpalmt. Ik vraag me af wat de weerslag zal zijn op het winkelaanbod in de binnenstad. Dat oogt allerminst achterhaald en straalt gemoedelijke gezelligheid uit.
Echevine Anne De Gand ontplooit haar plannen om van de vroegere Ecole des Bateliers een echt kunst- en cultuureiland te maken. Daarvan moet het Musée Archéologique het kloppend hart worden. De eerste steen werd vorig jaar gelegd, volgend jaar al wordt reeds een gedeelte van het project opengesteld.
Achteraan de zaal staat een toog met bier- en andere glazen. Normaal verwacht je dan een hapje en een tapje, maar zover komt het niet. We dalen terug af naar de Place Saint-Aubain en daar nemen we afscheid van onze verst reizende vrienden. Met een kleinere spionkop plooien we terug op 'Le Chapitre', dat een studentencafé heet te zijn. De kroeg ademt gezelligheid uit en beschikt over een indrukwekkende, maar prijzige bierkaart. Benoît Dive, een van onze gastheren, zweert bij Orval, maar zelf laten we ons verleiden door een Triple Rulles, een heerlijk Luxemburgs streekbier van 't vat. Na het ledigen ervan -niet het vat, uiteraard!- is het afscheid helaas aangebroken. Een lange terugreis met de trein kondigt zich aan. Maar met of zonder politiek, volgend jaar keren we zeker terug naar Namur. En we hopen van u hetzelfde!

Walter Decoene